Autyzm u dzieci

Autyzm u dzieci w zdecydowanej większości wypadków ma swoje podłoże w wadach genetycznych. Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju dziecka, który w praktyce wygląda tak, że dziecko jest w mniejszym lub większym stopniu niepełnosprawne intelektualnie, co niestety oznacza brak samodzielności w przyszłym dorosłym życiu. Jednak nie zawsze u każdego dziecka autyzm objawia się dokładnie w taki sam sposób, dlatego też wszystkie niepokojące objawy mogące sugerować, że mamy doczynienia z tym właśnie schodzeniem koniecznie powinny być jak najszybciej skonsultowane z lekarzem specjalistą. który postawi najwłaściwszą diagnozę. Można zauważyć, że systematycznie z roku na rok wzrasta ilość dzieci u których zdiagnozowane zostało to właśnie schorzenie. Jednak wcale nie wynika to ze wzrostu liczby zachorowań, a po prostu zwiększonej wiedzy na temat autyzmu, który przez lekarzy specjalistów systematycznie poznawany jest coraz lepiej. Nietypowe, bardzo ciężkie do zdiagnozowania objawy nie ułatwiają postawienia słusznej diagnozy, dlatego do każdego przypadku lekarz musi podejść na spokojnie i bardzo indywidualnie. Jedno jest pewne. Najczęściej autyzm dotyka chłopców. Jeśli pierwsze objawy nie wystąpią do 3 roku życia, wówczas ryzyko ujawnienia się autyzmu systematycznie wraz z wiekiem spada. Oczywiście w nielicznych przypadkach zdarza się, że autyzm diagnozuje się również u dorosłych, jednak nie jest to zbyt powszechnie występujące zjawisko. Dzieci z autyzmem często mają zaburzenia związane ze zmysłem słuchu, wzroku i dotyku. Bardzo często również w takim przypadku maluchy mają ogromne problemy z rozróżnianiem poszczególnych dźwięków. Szczególnie wrażliwe są na zmiany głośności – bywa że te głośne i ostre dźwięki wywołują u nich pewnego rodzaju niepokój a nawet ataki paniki. Dziecko chorujące na autyzm rozwija się wolniej, później zaczyna mówić a nawet nigdy nie rozpoczyna, nie reaguje na to, co się do niego mówi. Błędnym jest stwierdzenie że każde chore dziecko jest również całkowicie niepełnosprawne umysłowo. Tak bywa jedynie przy ciężkiej postaci autyzmu, w lekkim przebiegu choroby kontakt z dzieckiem jest nieco łatwiejszy. Zdarza się nawet, że takie dzieci w życiu dorosłym są bardzo dobrze rozwinięte intelektualnie, pracują zawodowo a nawet są specjalistami w swojej ulubionej dziedzinie wiedzy. W medycynie funkcjonuje również pojęcie takie jak autyzm atypowy. Dotyczy on tych dzieci, które do 3 roku życia rozwijały się prawidłowo, bez najmniejszych nawet zakłóceń, a pierwsze objawy choroby zaczęły dopiero występować po tym czasie. Najczęściej winę za tą sytuację ponoszą niezdiagnozowane, a tym samym nie wyleczone wcześniejsze poważne problemy metaboliczne. Bardzo charakterystyczne dla wszystkich osób bez względu na wiek żyjących z ta chorobą są ogromne problemy w relacjach społecznych z innymi ludźmi czy tymi zdrowymi czy z jednakową przypadłością. Dzieci z autyzmem nie zawsze są w stanie nawiązać kontakt wzrokowy z drugą osobą, dlatego wydawać się nawet może, że są bardzo obojętne na otaczające ich środowisko. Cóż tak nie jest, ale nie mając doczynienia z takim człowiekiem niewiele osób jest w stanie to zrozumieć. Wbrew swojej woli takie dzieci bywają również strasznie agresywne. Jednak nie są żadnym sposobem w stanie zrozumieć tego, że ich zachowanie może być niewłaściwe, nie rozumieją go i nie są w stanie kontrolować. Ranią nie tylko siebie, ale również osoby znajdujące się w swoim bardzo bliskim otoczeniu. Obserwujmy czy już niemowlę nawiązuje z nami kontakt wzrokowy. Jeśli nie, warto skonsultować to ze specjalistą.